Jean Nelissen Classic 2019 Vianden Luxemburg.

Aanwezige renners: Johan Varenhout, Wilmert Bontenbal, Ruud van de Put, Edwin Biesheuvel, Bryan Grob, Glenn Felixdaal, Sean Stumpf, Harm van Tooren, Paul Keehnen, Bas Kruik, Korsten van der Poel..

Vrijdag 24 Mei, eindelijk tijd om met een flink SBU gezelschap af te reizen richting het mooie Luxemburg. Ik reisde mee met Edwin. Even een laatste boodschap daarna fietsen opladen en een uurtje of drie rijden naar Vianden.

Omdat we niet al te vroeg weg konden spraken we in de auto af dit jaar de startbewijzen maar op te halen met de auto. In de buurt van Vianden zagen we een groep renners richting de ophaallocatie fietsen (start/finish JNC). Edwin riep: ik zie SBU shirts waarop ik antwoord “nee joh die groep is veel groter”. Eenmaal in de buurt was toch duidelijk dat het onze groep was! De gang zat er duidelijk al goed in! Even langszij rijden en flink uit het raam brullen dat ze dóór moesten trappen natuurlijk. Dóór naar Vianden, startbewijzen ophalen en vervolgens naar de Camping.

Eenmaal in het huisje aangekomen kwamen we er achter dat er 4 eenpersoonsbedden en 1 tweepersoons twijfelaarsbedje stonden. Oeps! Wie gaan er in het tweepersoons bedje??? Bijna alles is al bezet. Ik had dit huisje geregeld dus mijn schuld en Bas en ik zijn hier in gaan liggen. Maar eerst naar het restaurant!

Vrijdagavond is het pizza avond, ze hebben een steenoven buiten staan dus dat moet goed Zijn! Iedereen aan tafel maar waar is Johan eigenlijk? Onze farmer doet niet aan whatsapp en zijn gsm is er volgens mij eentje van bakeliet met draaitoetsen aan de muur. Niemand weet waar hij is en hij is onbereikbaar.
Iedereen bestelt een potje bier naar smaak (de bierkaart is prima hier en dat is zeker niet onbelangrijk). Een heerlijke pizza! Bryan zat tegenover mij en zijn pizza zag er knap gecremeerd uit.. Ik zeg dus ”die zouden ze terug krijgen van mij” waarop Harm roept “jij hebt zeker alleen nog maar dokter Oetker en Domino pizza op zeikerd”. Hier was iedereen het mee eens; ik ben dus een “zeikerd”!
Bas is gek op cijfers en iedereen moet dus aan een powermeter volgens hem. Die kwam hierna aan de beurt en mag voortaan door het leven als “Bas Watt”. Hierna nog een drankje en afrekenen. Dankzij de bijdrage van de penningmeester viel de rekening van de eerste avond mee, nogmaals bedankt hiervoor!!

Op naar het huisje want het wordt een zware tocht morgen. Alle kleppers hebben zich ingeschreven voor de lange tocht en willen een poging wagen de 220km te halen. Ik waarschuwde dat het hoogstwaarschijnlijk niet zou lukken gezien de volledige JNC 4.500 hoogtemeters bevat; een beste kluif dus! Harm sprak iedereen nog even goede moed in “Je klimt nét zoveel als dat je afdaalt, dus je fietst maar 110km” mooi verhaal Harm…

Op naar bed en “lekker” slapen…..Lekker slapen bestaat dus niet als je naast mijn maat Wattage Bas moet liggen die dus ook in de nacht mag genieten van ADHD! Vroeger was zijn bijnaam “stuiterkonijn” en die naam houdt hij nog steeds in ere! Het twijfelaarsbedje stond nogal gammel op zijn poten en bleef dus inderdaad stuiteren.. héél fijn! Gelukkig kreeg Bas trek en ging alvast een tros bananen te lijf. Mooi.. stond het bed tenminste even stil. Daarna kregen we nog wat herrie en gerommel in de nacht. Johan had na 6 uur rondjes rijden de camping gevonden Toch nog compleet!

Zes uur liep het wekkertje af en hup er uit! Slapen was toch onmogelijk.
Fietspak aan en ontbijten. Paul had zijn koffiezetter meegenomen én perensap. “Daar wordt je een échte wielrenner van” grapte hij en deelde flink uit. Bidons vullen en op naar de start. De sfeer zat er weer goed in en op naar de eerste klim! Dit ging op z’n SBU’s dus met een flinke gang omhoog. Volgens Wattage Bas met 340 Watt. Vorig jaar had ik mijzelf al snel opgeblazen door té hard van start te gaan en we waren vastberaden ver te komen. We besloten de volgende klim rustiger te doen en dus op te splitsen.
Niet veel later sloot Johan bij ons aan. We gingen gelijkmatig omhoog en de duidelijk sterkere Wattage Bas wachtte boven op ons of ná de afdaling.

Op naar de eerste stop en dáár kwamen we de rest weer tegen. Hun zakken waren al gevuld en ik vertelde dat ze verder mochten en het prima ging. Op eigen tempo klimmen en dalen is voor iedereen het beste. Ze vertrokken en wij gingen aan de krentenbollen én banaantjes. De stops waren goed geregeld! We vervolgden onze reis door het schitterende Luxemburgse landschap. Het grootste deel van de dag scheen de zon en zo werd het écht genieten! Opeens werd het donker en begon het te spetteren. De mouwtjes aan want het was fris in de afdalingen. Gelukkig was dit van korte duur en brak na een uurtje het zonnetje weer door. Bij de derde en voor ons laatste stop kwamen we Sean tegen. Hij kwam er achter dat de klimmen anders waren dan “col de slufter” en zat zwaar. Hij besloot na de koffie richting de camping te fietsen.

Deze stop was zéér goed ingericht en er waren zelfs koffiebroodjes, appeltaarten en pistoletjes met ham/kaas te koop. Hier maakte ik dankbaar gebruik van. Een dieet op gelletjes is niet al te best voor mijn spijsvertering. Na de koffie weer dóór. De 220 km ronde komt in de buurt van de camping. We besluiten de laatste drie zware klimmen niet te doen en dus te stoppen bij de camping. Het begon al laat te worden. Opeens kwam er een Citroen voorbij met 2 senioren die ijverig de richtingpijlen voor onze neus weghaalden. Snel overleggen of de heren even konden wachten. Deze reageerden vrij chagrijnig dat we té laat waren etc. maar ze zouden toch even wachten met die borden verwijderen. Later kwamen ze wéér overleggen en het besluit kwam.. “zoek het maar uit, we ruimen op”.

Toen zakte even de moed in mijn fietsschoenen en dacht pas om 9 uur, verdwaald op de camping aan te komen. Maar gelukkig kon Johan vandaag samen met Wattage Bas wél de weg naar de camping vinden en kwamen we na een laatste klim op de afdaling richting de camping. Snel douchen en naar het restaurant!

Tijd voor recovery bier! De snelle groep zat al aan tafel en die had een tocht gemaakt van 180km met 3.500 hoogtemeters en een gemiddelde van 24,5 km/u! Sterk gereden dus! Wij kwamen terug met 208 km en 4.150 HM’s. Hier hebben we 10 uur over gedaan.

Na een felicitatie vlogen de grappen dus weer over tafel. ”drie uur langer fietsen voor die paar extra km’s”. En op onze beurt: ”we kwamen hier om heel de dag te fietsen en jullie vluchten na twee spetters regen naar de camping”. Heerlijk al die “grootmuilen” bij elkaar! Daarna eten en de grappen bleven over en weer gaan. Johan werd gekoppeld aan de bediening onder het mom van “Bauer sugt Frau”. Gieren van het lachen natuurlijk! De tap stroomde dóór en Wilmert trakteerde nog een Jägermeister voor zijn verjaardag.

Volgend jaar weer of misschien wat anders werd er besproken en zo kwam het idee om eens naar de Stelvio af te reizen (wie weet?). We deden het licht uit in het restaurant en besloten naar bed te gaan. Dit keer met wat minder moeite gaan slapen…

De volgende dag opruimen en daarna elkaar bedanken voor een TOP weekend.

Het was beregezellig en iedereen heeft een mooie prestatie geleverd waar we trots op mogen zijn!

Volgend jaar weer? Of misschien 5 dagen Stelvio?
Zorg dat je erbij bent!

Notulist: Korsten van der Poel.

Site by Alsjeblaft!